i am a lucky bastard! or not?

Ik geloof ergens in het een soort van noodlot. Een soort van hogere voorbestemdheid. Als iets moet gebeuren zal het dan ook gebeuren. Maar je kan wel je lot een stuk in eigen handen nemen. Als je thuis gaat zitten wachten tot je toekomstig lief vanzelf aan de deur gaat kloppen… Tenzij je toekomstige natuurlijk bij de lokale carnavalsgroep zit en net die avond rondgaat om zelfgebakken wafels te verkopen. Maar u begrijpt wel waar ik heen wil.

Dus toen ik een paar dagen geleden 2 euro vond op het voetpad, was er voor mij eigenlijk geen twijfel mogelijk. Ik zou er een klein volkorenbrood mee kunnen kopen en dat zou een verstandige investering zijn. Maar ik stond al snel in de krantenwinkel voor twee mini-win-for-lifes. Want ik zie die twee euro als een teken van de hogere machten dat het noodlot mij misschien wel gunstig gezind is! En dus stond ik daar enthousiast te krabben. Wel. Die twee euro leverde mij toch 10 seconden krabplezier.

Shit.

Ik ben verkeerd geweest he!

Ik had die twee euro beter gehouden voor als mijn toekomstig lief uit carnavalsgroep langs gaat komen met haar wafels. Toemme hein.

Pierre goes loco deel 8

U las het hier ergens al. Ik heb niets met klassieke muziek. We hebben ons daar al een keer een beetje in ingewerkt door eens paar cd’s van Klara te kopen. Maar de bedoeling van het ganse “Pierre goes loco”-ding is natuurlijk om eens dingen te doen die we anders niet doen. 

Dus vanmiddag was het tijd for the real thing. Want ik had gelezen dat er gratis concert was van Cantate Domino in Lebbeke. Ja gratis! Dus als het niet goed was, moest ik ook geen spijt hebben omdat ik er geld had ingestoken. Ik win altijd. Behalve dat ik net op die zondagnamiddag dat het lekker weer was in een muffe kerk in Lebbeke zat natuurlijk. But you can’t have it all.

Cantate Domino is het jongenskoor  dat aan het Sint-Maartens-Instituut in Aalst verbonden is. Zoals Scala, maar dan in korte jongensbroeken en kostuumvest. En geen covers van Metallica of Enya. Neen. Ze brachten vanmiddag Johann Baptist Vanhal en Joseph Haydn. Met hun hits Kyrie en Gloria in excelsis Deo. En dan vergeet ik Agnus Dei nog. En Sanctus.

Ik heb de volle twee uur alvast uitgezeten. En ondertussen een gans doosje tic tacs opgegeten. En geprobeerd of ik de muziek beter kon voelen met mijn ogen dicht. Maar dat was flirten met de slaapgrens. Jongenskoren zijn toch niet zo mijn ding denk ik. Al zorgden ze wel voor het nodige drama toen er met half uur verschil twee van hun sus draaiden. Dat hield de spanningsboog wel even strak. Zo raden wie de volgende zou zijn die ging bezwijken. Maar ze bleven staan. En ze deden dat op zich wel goed en professioneel hoor. Maar niet zo mijn ding.

Gelukkig kon mijn blik aangenaam verpozen bij het fijne vingerwerk van de celliste.

my own hall of fame…

Ik had al een tijdje geleden eens vijf zwarte fotokaders gekocht. Maar nog niet opgehangen. Bij gebrek aan iets om in de kader te steken. Tot ik in De Sleghte een paar weken geleden een fotoboek kocht met foto’s van rocksterren. Knappe foto’s. En eigenlijk een beetje zonde om daar paar bladzijden uit te scheuren. Maar nu heb ik vijf sterren aan mijn muur hangen.

Het is nu de bedoeling om op een rommelmarkt nog telkens een LP van de artiest op de kop te tikken en erbij te hangen. In my own hall (mag u letterlijk nemen) of fame.

madonna is fucking with my mind…

Ken je dat? Dat een song plots in je hoofd zit en dat je die er niet meer uitkrijgt? Als dat een leuk liedje is, valt dat nog best mee eigenlijk. Maar ik kan dat ook hebben met Benny Neyman of de George Baker Selection. Of de Dolly Dots. Niet dat dat geen leuke liedjes zijn hoor! Maar dit soms tot wanhoop van de huisgenoten wanneer ik dat te pas en onpas zing. Met bijbehorende danspassen.

Maar gisteravond nestelde Madonna zich in mijn hoofd. En ik heb het wel voor de Madonna uit de beginjaren. Dat hoort bij mijn heel prille tienerfascinatie voor blonde vampen. Madonna, Blondie en Kim Wilde. En de blonde van ABBA natuurlijk. De übervamp. Maar gisteravond deelde ik mijn hoofd met Madonna. Met borderline. Eén van haar beste nummers ooit. Samen met live to tell.

En vanmorgen zat ik in de auto op weg naar vergadering van borderline te zingen. Met op de achtergrond radio1. En plots na 20 minuten op de radio. Borderline. How weird is that? Zeg nu zelf. Hoe lang is het geleden dat u borderline op de radio hoorde. En dan nog radio 1. Laat staan dat je zelf van borderline zat te kwelen 20 min eerder. This is serious shit i tell you!

Oh en dan vergeet ik deze blonde stoot nog bijna. U die dacht dat fluo-kleuren de hype van deze zomer zal worden. Vanessa was haar tijd ver vooruit!

Oh help. Ik krijg plots invasie in mijn hoofd van blondjes uit de jaren’80. Ze blijven maar komen. Help.

50 tinten rood

Deze morgen bij de apotheker om de hoek. Een stuk of vijf wachtenden voor mij. En de apotheker was druk bezig achterin om een soort van zelfbereide zalf voor iemand klaar te maken. Eén van de wachtenden voor mij was een oma met haar twee kleinkinderen. Ik schat van zes en vier. En de oudste keek heel geïnteresseerd naar de kast met flesjes en flacons. Tot hij plots tegen zijn oma zei “Kijk oma. Hier staan beestjes op. Ja jongen. Dat is luizenshampoo.” En toen voelde ze plots dat iedereen meeluisterde. Omdat je nu eenmaal in een muisstille apotheek staat. En je dus eigenlijk wel verplicht bent om mee te luisteren. En de oma kleurde plots wat roder. “Maar dat heb jij nog niet nodig gehad hé, luizen”. Ze slaagde er nog in deze zin over haar lippen te krijgen terwijl ze nog een paar tinten roder werd. “Oh jawel hoor oma. Ik heb al twee keer luizen gehad. En broer ook”.

Eigenlijk had ik wel medelijden hoor met de oma. Terwijl de 50 tinten rood bezit namen van haar lijf…

ik ben afgepoederd…

Ik had er al van gehoord hoor. Ik dacht dat het Mars was. Niet de planeet. De snoep. Om te besparen hadden ze de mars 5% kleiner gemaakt. De snoep. Niet de planeet. Niemand ziet dat. Niemand gaat daar een mars minder voor eten. En dat alles leverde geloof ik 7% meer winst op. Want je blijft die mars natuurlijk aan de oude prijs verkopen. Pampers doet ook zoiets. Die houden hun prijs al jarenlang heel stabiel. Dus geen grote prijsstijgingen. Maar wel steeds minder pampers in datzelfde pak. Count your profit.

En ik ben daarnet ook tegen een marketingzet aangelopen. Ik had me twee mega-dozen waspoeder gekocht. Want als ik er in de Colruyt twee tegelijk kocht kreeg ik 2euro korting. Ik had dus twee reuzedozen mee naar huis. Maar groot was mijn verrassing toen ik de nieuwe (!) doos opendeed, en zag dat ze voor bijna een kwart gevuld was met lucht. Goed ruikende lucht weliswaar. Maar toch. En ik heb het niet nagewogen, maar ik ben ervan overtuigd dat het netto-gewicht dat vermeld staat op de doos, ook daadwerkelijk in mijn doos zat. Maar de grote doos geeft je verkeerdelijk de indruk dat je met mega-doos waspoeder naar huis gaat. En dat die hoge prijs dus zeker verantwoord is!

Tssss. Maar ik heb ze toch mooi ontmaskerd. Didn’t I?

Pierre goes loco deel 7

Ik keek nog eens steels om heen. Niemand in de buurt. En toen trok ik het hek voorzichtig opzij en stapte het terrein op. Na een paar stappen was ik in de fabriek. En het was alsof ik een andere wereld binnenstapte. Ik nam het fototoestel in mijn hand en zou het pas drie uren en een paar honderd foto’s later weer loslaten. Ja. Ik deed aan urban exploration. Foto’s gaan nemen in verlaten fabrieksgebouwen. Spannend. Want, eigenlijk een beetje verboden. Wegens privé-terrein. En ook was wat instortingsgevaar. En je weet nooit wie of wat je op zo’n verlaten plek tegenkomt. I like it.

Het gevoel om van fabriekshal tot fabriekshal te stappen was fantastisch gewoon. Even twijfelen. Ga ik die roeste ijzeren trap op? En het wauw gevoel als je eenmaal boven bent. En die hoge fabrieksschouw die plots opdoemt als je een hoek omslaat. Of die voetstappen die je plots hoort, en je oog in oog staat met iemand anders met een fototoestel in de hand. Een knikje. En dan gaat elk weer zijn eigen weg. Uren gleden voorbij. En dat allemaal op een locatie op nauwelijks 4 km van mijn woonkamer. Dit smaakt naar zoveel meer. Oh yeah.